„—Aki Maboga, Święty Gasi! Duchu zła, który mieszkasz w wielkiej błękitnej wazie, wysłuchaj swej wyrodnej córy, swej wiarołomnej kapłanki i przebacz! Stoję tu przed tobą i zebranym ludem pełna hańby i przynoszę srebrną pandang, symbol twej potęgi i mocy, symbol, który zbeszcześciłam młodzieńczą i samowolną miłością! O ty, którego porzuciłam! O ty, który w sprawiedliwym gniewie sprawiłeś, że zboża więdły i stada przestały się rozmnażać, zdejmij, błagam cię, Aki Maboga, cień twego gniewu z mojego narodu! Przeze mnie, przez mój grzech ukarałeś mój lud; powiedz mi, o Aki, jakiej żądasz pokuty
Kobieta zamilkła. Wtedy zebrany lud uderzył w lament, a Dżebi powoli ześliznęła się na kolana, oplotła ramionami szyję ogromnej wazy i przycisnęła wargi do czarnego otworu naczynia.
Walkely zadrżał, lecz Dennis gestem ręki nakazał milczenie. Gaga wytrzeszczonymi oczyma wpatrywał się w klęczącą postać. Wiatr zaszumiał w drzewach. Księżyc znikł zupełnie, tu i ówdzie migające pochodnie wypalały się i gasły.
Czekali w zapadających ciemnościach. Sekundy przedłużały się w minuty pełne napięcia. Czekali na odpowiedź Mabogi, którą jego czarne wargi wyszeptają w przytulone do wazy ucho Dżebi.“(14)