„podsłuchanej przez Toimniża nie wynikało, na który dzień zaplanowano napad. Najprawdopodobniej sami napastnicy nie mogli oznaczyć dokładnego terminu. Dyliżans kursował nieregularnie. Karol widział go, jak zdążał z Cheyenne do Custer, i wszystko teraz zależało od tego, jak długi wyznaczono tam postój.
Po nocnym odpoczynku dopiero nazajutrz Indianin doprowadził Karola do szlaku znaczonego koleinami.
— Minęliśmy ich — powiedział. — Niech mój brat spieszy do Custer, niech oczy jego będą bystre, a ręka pewna.
— Czy cię jeszcze zobaczę
Toimniża wykonał nieokreślony ruch dłonią.
— Spotkasz mnie.
— Kiedy
— Gdy nadejdzie pora.
— Gdzie
— W miejscu, w którym memu bratu grozić będzie niebezpieczeństwo. Howgh!
Zawrócił mustanga i natychmiast poderwał zwierzę do galopu. Stało się to tak szybko, że Karol nie zdążył ani zadać następnego pytania, ani zadziwić się otrzymanymi odpowiedziami. Cóż one właściwie miały oznaczać Gdyby nie powaga, z jaką zostały wypowiedziane, można by je przyjąć za żart. Kiepski żart, nic więcej!
Uznał, że nie pora teraz na rozwiązywanie zagadki. Uderzył konia piętami i ruszył ku Custer City zajmując się rozważaniem zupełnie innego rodzaju. Czy dyliżans wyruszył w stronę Laramie już wczoraj i minął ich, gdy zataczali daleki łuk, czy też jeszcze nie opuścił Custer Najbliższy dzień, a może już tylko godziny wyjaśnią wszystko. Byle jak najprędzej znaleźć się w osadzie. Zmusił wierzchowca do szybkiego biegu, jednak nie tak szybkiego, jakby tego pragnął. Jako doświadczony jeździec wiedział bowiem, że przy długotrwałym galopie zwierzę po kilku milach traci siły. Więc posuwał się ze średnią szybkością, opanowany dwoma sprzecznymi uczuciami niecierpliwością i rozsądkiem. Aż niespodziewanie usłyszał narastający hałas. Jeszcze chwila i mógł już rozróżnić turkot kół podskakujących na wybojach, tętent kopyt, a nawet trzaskanie z bicza.“(5)