„Są to rządy ludzi miłych i przyjemnych. Pan de Calonne, jeden z najmilszych ludzi na świecie, naczelny kontroler, zwykł mówić do królowej „Wasza Królewska Mość! Załatwię, jeśli to możliwe, jeśli niemożliwe — również załatwię!"
Od dnia kiedy ta wytworna odpowiedź poczęła krążyć po salonach Paryża i Wersalu, pewna czerwona księga, o której sądzono, że jest zamknięta, na nowo rozwarła swe karty.
Królowa nabyła SaintCloud.
Król — Rambouillet. To już nie król ma swych faworytów, ma ich królowa. Panie Diana i Julianowa Polignac kosztują Francję równie drogo, jak w swoim czasie panie Pompadour i Dubarry.
„Jak dobra jest królowa!"
Zaleca się okrojenie wygórowanych pensji przy dworze. Niektórzy popierają nawet te zarządzenia, ale oto jeden ze spoufalonych z dworem służalców stanowczo przeciwstawia się obcięciu mu pensji. Jest nim pan de Coigny. Spotyka przypadkowo w korytarzu króla i pomiędzy jednymi a drugimi drzwiami urządza mu scenę. Król umyka co żywo, a później, śmiejąc się do rozpuku, opowiada wieczorem
— Jestem pewien, że gdybym mu nie ustąpił, Coigny byłby mnie zbił. »
„Jakże dobry jest król!" .
Zdarza się niekiedy, że losy całego królestwa są uzależnione od takiej bagatelki, jak na przykład, ostroga pazia!“(6)