„Z zainteresowaniem spostrzegł, że komisarz, nie zapaliwszy również, schował pudełko z powrotem do munduru.
—i A cóż to była za telefoniczna relacja — spytał miękko i po kobiecemu komisarz.
— Po prostu mecenas Powścinowski powiadomił pana Wachickiego, że ktoś dokonał do jego domu włamania.
— A czy ten pan Wachicki się rozwodzi, czy co — Żółtawe szczelinki oczu komisarza zaskrzyły się.
— Jak mi wiadomo, nie jest żonaty, panie komisarzu.
—To dlaczego się zwrócił do adwokata konsystorskiego. — Chciałem mu wyświadczyć przysługę raczej prywatnie.
Komisarz siedział na swym kuchennym krzesełku, sztywno, opierając się o jego plecy.
— A więc co mogę dla pana mecenasa zrobić — spytał i jakoś cudacznie poruszył wargami. Znać chciał się uśmiechnąć, a nie wiedział, jak to się robi. — Ja tu jestem raczej w zastępstwie od paru dni. Coś mi się tylko obiło
0 uszy, więc może pan mecenas mi przypomni, co to było
1 jak
— Służę, panie komisarzu. Kilka dni temu, dokładnie w zeszły czwartek, kucharka, która pilnuje pustego domu pana Wachickiego, wyszła z rana do ogrodu i spostrzegła, że szyby w jednym z okien piwnicy są stłuczone. Okna te są na poziomie ziemi, dość szerokie, ale bardzo niskie. Dosłownie coś w rodzaju wąskiej oszklonej szpary“(3)